CONXURO DA QUEIMADA
Mouchos, curuxas, sapos e bruxas. Demos, trasnos e diaños, espiritos das neboadas veigas. Corvos, píntigas e meigas, feitizos das menciñeiras.
Pobres cañotas furadas, fogar dos vermes e alimañas. Lume das Santas Compañas, mal de ollo, negros meigallos, cheiro dos mortos, tronos e raios.
Ouveo do can, pregón da morte, fouciño do sátiro e pé do coello.
Pecadora lingua da mala muller casada cum home vello. Averno de Satán e Belcebú, lume dos cadavres ardentes, corpos mutilados dos indecentes, peidos dos infernais cus, muxido da mar embravescida.
Barriga inútil da muller solteira, falar dos gatos que andan na xaneira, guedella porra de cabra mal parida.
Con este fol levantarei as chamas deste lume que asemella o do inferno, e fuxirán as bruxas acabalo das súas vasoiras, índose bañar na praia das areas gordas.
Oíde, oíde! Os ruxidos que dan as que non poden deixar de queimarse na augardente, quedando así purificadas.
E cando este brevaxe baixe polas nosas gorxas, quedaremos libres dos males da nosa ialma e de todo embruxamento.
Forzas do ar, terra, mar e lume, a vós fago esta chamada: si é verdade que tendes máis poder que a humana xente, eiqui e agora, facede cos espiritos dos amigos que están fora, participen con nos desta queimada.